Γράφει ο Παναγιώτης Πεντζουρίδης, Δημοσιογράφος – Εκδότης του Thracenews.gr | Θρακικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την ίδρυση των Περιφερειών και δεκαπέντε από τον «Καλλικράτη», η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη εξακολουθεί να είναι μια Περιφέρεια στα χαρτιά.
Στην πράξη είναι τρεις. Καβάλα – Δράμα – Θάσος από τη μια, Ξάνθη – Ροδόπη στη μέση, Έβρος – Σαμοθράκη στην άκρη.
Τρεις κόσμοι που ζουν πλάι-πλάι, μοιράζονται τον ίδιο Περιφερειάρχη, το ίδιο Περιφερειακό Συμβούλιο, το ίδιο ΠΕΠ, και δεν γνωρίζονται.
Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου.
Ρωτήστε έναν επιχειρηματία της Καβάλας τι συμβαίνει στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.
Ρωτήστε έναν αγρότη του Έβρου τι σημαίνει για τον ίδιο ο ΒΙΟ.ΠΑ. της Δράμας.
Ρωτήστε έναν Θασίτη αν ξέρει ποιο είναι το πρόβλημα της Σαμοθράκης με την ακτοπλοΐα.
Οι απαντήσεις θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια ευγενική σιωπή.
Η Περιφέρεια δεν έχει καταφέρει να γίνει κοινός τόπος για τους κατοίκους της. Έχει μείνει διοικητικός μηχανισμός.
Οι τρεις… ταχύτητες
Το δυτικό τμήμα, με την Καβάλα και τη Δράμα, κοιτάζει προς τη Θεσσαλονίκη. Εκεί είναι η αγορά του, εκεί οι επενδυτές του, εκεί ο ορίζοντάς του.
Το κέντρο, Ξάνθη και Ροδόπη, ζει με τη δική του κοινωνική πραγματικότητα, τη μειονότητα, τις ισορροπίες που καμία άλλη ελληνική περιοχή δεν καλείται να διαχειριστεί καθημερινά.
Και ο Έβρος, με τη Σαμοθράκη, είναι σύνορο — γεωπολιτικό, ενεργειακό, μεταναστευτικό — και ως σύνορο τον αντιμετωπίζει η Αθήνα, όχι ως τμήμα μιας Περιφέρειας.
Καθεμιά από τις τρεις ζώνες έχει τα δικά της αιτήματα, τους δικούς της βουλευτές, τα δικά της «μεγάλα έργα», τη δική της συζήτηση.
Και όταν το ένα τμήμα προχωρά, το άλλο δεν το βιώνει ως δικό του κέρδος. Το βιώνει, στην καλύτερη περίπτωση, με αδιαφορία και στη χειρότερη με καχυποψία: «πάλι στον Έβρο πήγαν τα λεφτά», «πάλι η Καβάλα τα πήρε όλα».
Το κενό της πολιτικής
Αυτό το κενό δεν το δημιούργησε η γεωγραφία.
Η Περιφέρειά μας είναι μακρόστενη, ναι, από τον Νέστο μέχρι τον Έβρο, αλλά δεν είναι η μόνη στην Ελλάδα με τέτοια γεωμετρία.
Το κενό το δημιούργησε — και το συντηρεί — η αδυναμία της σημερινής διοίκησης της Περιφέρειας, υπο τον Χρ. Τοψίδη, να ασκήσει πολιτική περιφερειακής συνείδησης. Να πείσει δηλαδή τον Καβαλιώτη ότι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι και δικό του, και τον Εβρίτη ότι η Εγνατία δεν τελειώνει στην Κομοτηνή.
Η Περιφέρεια λειτούργησε, διαχρονικά και ιδιαίτερα επι ημερών Τοψίδη, ως μηχανισμός διανομής. Τόσα στη μία Περιφερειακή Ενότητα, τόσα στην άλλη, με γνώμονα την εκλογική ισορροπία και τις πιέσεις των τοπικών παραγόντων.
Διανομή όμως δεν είναι πολιτική.
Πολιτική είναι να ορίσεις έναν κοινό αναπτυξιακό στόχο, για τον οποίο η Δράμα να θέλει να επενδύσει στον Έβρο και ο Έβρος να χρειάζεται τη Θάσο.
Αυτό δεν έγινε ποτέ. Το ΠΕΠ μοιράζεται, δεν σχεδιάζει.
Οι εσωστρεφείς κοινωνίες
Το αποτέλεσμα είναι ορατό. Οι τοπικές κοινωνίες μας, χωρίς κοινό αφήγημα, κλείνονται στον εαυτό τους.
Κάθε πόλη υπερασπίζεται το δικό της νοσοκομείο, το δικό της πανεπιστημιακό τμήμα, το δικό της αεροδρόμιο, τη δική της ΔΕΥΑ, χωρίς να βλέπει ότι μια Περιφέρεια των εξακοσίων χιλιάδων κατοίκων δεν αντέχει τρία από όλα.
Η εσωστρέφεια αυτή δεν είναι ελάττωμα χαρακτήρα των Θρακιωτών ή των Μακεδόνων. Είναι λογική αντίδραση σε μια διοίκηση που ποτέ δεν τους έδωσε λόγο να σκεφτούν διαφορετικά.
Και ενώ η Περιφέρεια θα έπρεπε να είναι ο χώρος όπου οι διαφορές ισορροπούν και οι κοινωνίες αλληλοστηρίζονται — η Καβάλα να δίνει στον Έβρο το τουριστικό της know-how, ο Έβρος να δίνει στην Καβάλα την ενεργειακή του προοπτική, η Ξάνθη και η Ροδόπη να είναι η γέφυρα και όχι το κενό ανάμεσά τους — έχει καταλήξει να είναι η αρένα όπου οι διαφορές αυτές παγιώνονται.
Ο Καβαλιώτης δεν ξέρει τι κάνει ο Έβρος. Ο Εβρίτης δεν ξέρει τι κάνει η Καβάλα.
Και η Περιφέρεια, που έχει την ευθύνη να τους κάνει να γνωριστούν, ασχολείται με το αν οι κατανομές βγήκαν σωστά ανά νομό.
Η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη δεν χρειάζεται τρεις ταχύτητες. Αυτό που της λείπει δεν είναι οι πόροι. Είναι η Περιφερειακή Συνείδηση — και αυτή δεν χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ.
Κατέβασε την εφαρμογή μας


Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου