Η σιωπή της ανθρωπότητας μπροστά στον θάνατο 165 κοριτσιών.

 

Σήμερα η ανθρωπότητα στέκεται σιωπηλή μπροστά σε μια ανείπωτη τραγωδία. Εκατόν εξήντα πέντε κορίτσια, εκατόν εξήντα πέντε μικρές ζωές, εκατόν εξήντα πέντε παιδικά όνειρα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κάτω από τα ερείπια ενός σχολείου. Ένα σχολείο που θα έπρεπε να είναι τόπος γνώσης, ελπίδας και μέλλοντος μετατράπηκε σε τόπο θανάτου.

Εκατόν εξήντα πέντε σχολικές τσάντες έμειναν κλειστές. Εκατόν εξήντα πέντε θρανία έμειναν άδεια. Εκατόν εξήντα πέντε μητέρες αγκαλιάζουν τώρα μόνο τη σιωπή και κοιτούν τον ουρανό αναζητώντας μια απάντηση που δεν έρχεται ποτέ.

Και όμως ο κόσμος μοιάζει να συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα. Οι ειδήσεις περνούν γρήγορα, οι αντιδράσεις είναι λίγες και η παγκόσμια συνείδηση μοιάζει να κοιμάται μπροστά σε μια τόσο μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία.

Αναρωτιέται κανείς με πόνο στην καρδιά. Αν αυτά τα παιδιά είχαν γεννηθεί αλλού, αν ήταν παιδιά μιας δυτικής πόλης, αν ήταν κόρες μιας ευρωπαϊκής ή αμερικανικής οικογένειας, θα ήταν άραγε η ίδια αυτή σιωπή; Θα περνούσε ο θάνατός τους τόσο αθόρυβα μέσα από τις σελίδες της ιστορίας;

Η ζωή ενός παιδιού δεν έχει πατρίδα. Ο πόνος μιας μάνας δεν έχει θρησκεία. Το δάκρυ ενός πατέρα δεν γνωρίζει σύνορα. Είτε είναι παιδί χριστιανών είτε μουσουλμάνων είτε Ιουδαίων κάθε παιδί είναι ιερό και κάθε παιδική ζωή έχει την ίδια αξία μπροστά στον Θεό και μπροστά στην ανθρωπότητα.

Όταν χάνεται ένα παιδί χάνει ολόκληρη η ανθρωπότητα ένα κομμάτι από το μέλλον της. Χάνονται τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν, οι ελπίδες που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν, τα χαμόγελα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.

Αν ήταν η δική σου κόρη; Αν ήταν η δική μου κόρη; Αν ήταν η κόρη οποιουδήποτε ανθρώπου πάνω σε αυτή τη γη θα υπήρχε άραγε η ίδια αυτή αδιαφορία;

Η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να μετριέται με γεωπολιτικά μέτρα ούτε με την εθνικότητα ούτε με τη θρησκεία. Οι εκατόν εξήντα πέντε αυτές μικρές ψυχές δεν είναι αριθμοί σε μια είδηση. Είναι πρόσωπα, είναι παιδικές φωνές, είναι όνειρα που χάθηκαν για πάντα μέσα στη σκόνη ενός βομβαρδισμένου σχολείου.

Η μνήμη τους μας καλεί να μην συνηθίσουμε ποτέ τον θάνατο των παιδιών. Να μην αποδεχτούμε ποτέ την αδικία ως κανονικότητα. Να θυμόμαστε ότι μπροστά στον θάνατο ενός παιδιού δεν υπάρχουν Ανατολές και Δύσεις.

Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος και η συνείδησή του. Και σήμερα αυτή η συνείδηση δοκιμάζεται σκληρά μπροστά στα εκατόν εξήντα πέντε μικρά κορίτσια που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Υστερόγραφο:

Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν αυτά τα μικρά κορίτσια ήταν χριστιανάκια ορθόδοξα ή καθολικά, μουσουλμανάκια σιίτες ή σουνίτες ή παιδιά οποιασδήποτε άλλης πίστης.

Μπροστά στον θάνατο ενός παιδιού όλες οι θρησκείες σιωπούν και όλες οι καρδιές οφείλουν να πονάνε το ίδιο.

Γιατί το δάκρυ μιας μάνας είναι το ίδιο σε κάθε γωνιά της γης και η παιδική ζωή είναι ιερή για όλη την ανθρωπότητα.

Με λύπη και θλίψη 

• Γιώργος Φ. Μπατζακίδης 
• Ιστορικός Ερευνητής.

Türkçe.

165 Kız Çocuğunun Ölümü Karşısında İnsanlığın Sessizliği.

Bugün insanlık tarif edilmesi güç bir trajedi karşısında sessiz durmaktadır. Yüz altmış beş kız çocuğu, yüz altmış beş küçük hayat, büyümeye fırsat bulamadan yok olan yüz altmış beş çocukluk hayali bir okulun enkazı altında birkaç saniye içinde kayboldu. Bilginin, umudun ve geleceğin mekânı olması gereken bir okul ölümün mekânına dönüştü.

Yüz altmış beş okul çantası kapalı kaldı. Yüz altmış beş sıra boş kaldı. Yüz altmış beş anne şimdi yalnızca sessizliği kucaklıyor ve asla gelmeyecek bir cevabı arar gibi gökyüzüne bakıyor.

Ve yine de dünya sanki hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor. Haberler hızla geçip gidiyor, tepkiler son derece sınırlı kalıyor ve küresel vicdan böylesine büyük bir insanlık trajedisi karşısında adeta uyuyor.

İnsan acıyla şu soruyu sormadan edemiyor. Eğer bu çocuklar başka bir yerde doğmuş olsaydı, bir Batı kentinin çocukları olsaydı, Avrupa ya da Amerika’da yaşayan ailelerin kızları olsaydı aynı sessizlik hâkim olur muydu. Onların ölümü tarihin sayfaları arasında bu kadar sessizce geçip gider miydi.

Bir çocuğun hayatının vatanı yoktur. Bir annenin acısının dini yoktur. Bir babanın gözyaşı sınır tanımaz. İster Hristiyan ister Müslüman ister Yahudi olsun her çocuk kutsaldır ve her çocuğun hayatı Tanrı’nın huzurunda da insanlığın vicdanında da aynı değere sahiptir.

Bir çocuk öldüğünde insanlık kendi geleceğinden bir parça kaybeder. Doğmaya fırsat bulamayan hayaller, yeşermeye fırsat bulamayan umutlar ve büyümeye fırsat bulamayan gülüşler yok olur.

Eğer o çocuk senin kızın olsaydı. Eğer benim kızım olsaydı. Eğer yeryüzündeki herhangi bir insanın kızı olsaydı aynı kayıtsızlık yine de hüküm sürer miydi.

İnsan hayatının değeri jeopolitik hesaplarla ölçülemez, milliyetle ya da dinle tartılamaz. Bu yüz altmış beş küçük ruh bir haber metnindeki sayılardan ibaret değildir. Onlar yüzlerdir, çocuk sesleridir, bombalanmış bir okulun tozu içinde sonsuza dek kaybolan hayallerdir.

Onların hatırası bize çocukların ölümüne asla alışmamamız gerektiğini hatırlatıyor. Adaletsizliği hiçbir zaman sıradan bir gerçeklik olarak kabul etmememiz gerektiğini söylüyor. Çünkü bir çocuğun ölümü karşısında Doğu da Batı da yoktur.

Yalnızca insan ve onun vicdanı vardır. Ve bugün o vicdan, yaşama fırsatı bulamayan yüz altmış beş küçük kız çocuğunun hatırası karşısında ağır bir sınavdan geçmektedir.

(Not)

Bu küçük kız çocuklarının Ortodoks ya da Katolik Hristiyan, Şii ya da Sünni Müslüman olmalarının hiçbir önemi yoktur.

Bir çocuğun ölümü karşısında bütün dinler susar ve bütün kalpler aynı acıyı hissetmelidir.

Çünkü bir annenin gözyaşı dünyanın her yerinde aynıdır ve bir çocuğun hayatı bütün insanlık için kutsaldır.

Derin bir üzüntü ve saygıyla,

• Yorgos F. Bacakidis
• Tarih Araştırmacısı.