Σιδηροδρομικός αποκλεισμός της Ξάνθης: Μια σιωπή που προσβάλλει την περιοχή

 

Υπάρχουν ζητήματα που, αν συνέβαιναν σε άλλες περιοχές της χώρας, θα βρίσκονταν καθημερινά στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Θα απασχολούσαν υπουργεία, φορείς, επιμελητήρια, βουλευτές, δημάρχους, περιφέρειες. Θα υπήρχαν ανακοινώσεις, πιέσεις, δεσμεύσεις, χρονοδιαγράμματα. Στην Ξάνθη, όμως, φαίνεται πως έχουμε μάθει να ζούμε με το αδιανόητο: μια ολόκληρη περιοχή παραμένει εδώ και χρόνια σιδηροδρομικά αποκλεισμένη.

Τα τρένα έχουν σταματήσει να περνούν από την Ξάνθη εδώ και χρόνια. Και μαζί τους έχει σταματήσει να λειτουργεί ένα βασικό δημόσιο αγαθό: η δυνατότητα του πολίτη να μετακινείται με ένα οικονομικό δημόσιο μέσο μεταφοράς. Δεν μιλάμε για πολυτέλεια. Μιλάμε για αυτονόητο δικαίωμα.

Η Ξάνθη, η Θράκη, οι κάτοικοι της περιοχής, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι ηλικιωμένοι, οι επαγγελματίες, οι άνθρωποι που δεν έχουν ή δεν μπορούν να χρησιμοποιούν αυτοκίνητο, έχουν στερηθεί ένα μέσο που για δεκαετίες συνέδεε την περιοχή με τη Δράμα, την Καβάλα, τον Έβρο, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα.

Σήμερα, ένας κάτοικος της Ξάνθης δεν μπορεί να πάρει το τρένο για να πάει στη Δράμα, όπως γινόταν πριν από λίγα χρόνια. Δεν μπορεί να μετακινηθεί σιδηροδρομικά προς τον Έβρο. Δεν μπορεί να ταξιδέψει προς την Αθήνα και την υπόλοιπη χώρα με ένα μέσο που κάποτε θεωρούνταν το πιο οικονομικό και προσιτό για πολλούς πολίτες.

Και το ερώτημα είναι απλό: γιατί;

Γιατί η Θράκη να μην έχει τρένα; Γιατί η Ξάνθη να βρίσκεται εκτός σιδηροδρομικού χάρτη; Γιατί μια περιοχή με γεωγραφική, κοινωνική, οικονομική και εθνική σημασία να αντιμετωπίζεται σαν να είναι περιθώριο; Και, κυρίως, πώς γίνεται να μη μιλάει σχεδόν κανείς για αυτό;

Η απουσία τρένων δεν είναι μόνο συγκοινωνιακό πρόβλημα. Είναι αναπτυξιακό, κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της υποβάθμισης μιας περιοχής που ακούει συνεχώς μεγάλα λόγια για τη σημασία της, αλλά στην πράξη βλέπει βασικές υποδομές να παραμένουν εγκαταλελειμμένες.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν πρακτικά αδιαφορήσει για το ζήτημα. Μπορεί να αλλάζουν οι ανακοινώσεις, οι διακηρύξεις και τα σχέδια επί χάρτου, όμως η πραγματικότητα για τον πολίτη της Ξάνθης παραμένει ίδια: τρένο δεν υπάρχει. Η περιοχή παραμένει αποκλεισμένη. Και η καθημερινότητα των ανθρώπων δυσκολεύει.

Είναι απαράδεκτο.

Απαράδεκτο να θεωρείται φυσιολογικό ότι μια ολόκληρη περιοχή δεν έχει σιδηροδρομική σύνδεση. Απαράδεκτο να μην υπάρχει ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα επαναλειτουργίας. Απαράδεκτο να μην έχουν κινηθεί όλες οι αρμόδιες αρχές, σε όλα τα επίπεδα, ώστε να διερευνηθεί σε βάθος γιατί φτάσαμε εδώ, ποιος ευθύνεται και πότε θα αποκατασταθεί αυτή η κατάσταση.

Δεν μπορεί η Θράκη να εμφανίζεται στα λόγια ως «στρατηγικής σημασίας περιοχή» και στην πράξη να στερείται βασικές δημόσιες μεταφορές. Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ανάπτυξη, τουρισμό, εξωστρέφεια, παραγωγική ανασυγκρότηση και διασύνδεση, όταν δεν υπάρχει ούτε η βασική σιδηροδρομική εξυπηρέτηση.

Η Ξάνθη δεν ζητά κάτι παράλογο. Ζητά να έχει τρένο. Ζητά να μπορεί ο πολίτης να μετακινηθεί. Ζητά να μην αντιμετωπίζεται ως περιοχή δεύτερης ταχύτητας. Ζητά να σταματήσει η σιωπή γύρω από ένα θέμα που θα έπρεπε να βρίσκεται καθημερινά ψηλά στην πολιτική ατζέντα.

Γιατί η δημόσια μεταφορά δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας.

Και όσο περνούν τα χρόνια χωρίς λύση, τόσο μεγαλώνει η ευθύνη εκείνων που γνώριζαν, υπόσχονταν, ανέβαλλαν και τελικά άφησαν την Ξάνθη χωρίς τρένα.

Ο σιδηροδρομικός αποκλεισμός της Ξάνθης δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως μια λεπτομέρεια. Είναι μια πληγή ανοιχτή για την περιοχή. Και ήρθε η ώρα να ακουστεί καθαρά: η Θράκη χρειάζεται τρένα, η Ξάνθη χρειάζεται σιδηρόδρομο και οι πολίτες δικαιούνται απαντήσεις, όχι άλλες υποσχέσεις.